Europejski nakaz zapłaty

Europejski nakaz zapłaty został wprowadzony rozporządzeniem nr 1896/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 roku. Jego celem jest pomoc wierzycielom w odzyskiwaniu pieniędzy w sprawach transgranicznych, czyli tych, w którym dłużnik znajduje się w innym kraju niż wierzyciel.

 

Wiele polskich firm współpracuje dziś nie tylko z rodzimymi kontrahentami, ale również z podmiotami zarejestrowanymi za granicą. Jeśli zagraniczny współpracownik nie wywiązuje się z zapisów umowy i zwleka z zapłatą, pomocny może się okazać europejski nakaz zapłaty.

Czym jest europejski nakaz zapłaty?

 

Europejski nakaz zapłaty pozwala dochodzić należności od klientów zza granicy, bez konieczności stwierdzania wykonalności i bez tradycyjnego postępowania sądowego. Dotyczy on wyłącznie transakcji transgranicznych, czyli takich, w których przynajmniej jedna ze stron mieszka lub ma miejsce stałego pobytu w państwie członkowskim innym niż państwo członkowskie sądu, który rozpoznaje sprawę. Cała procedura jest bardzo prosta i opiera się wyłącznie na formularzach, które możesz także… wysłać online!

W jakich sprawach stosuje się europejski nakaz zapłaty?

 

Europejski nakaz zapłaty ma zastosowanie do transgranicznych spraw cywilnych i handlowych.

Nakazu nie stosuje się natomiast w przypadku:

  • spraw skarbowych,
  • spraw celnych i administracyjnych,
  • spraw, które dotyczą odpowiedzialności państwa za działania i zaniechania przy sprawowaniu władzy publicznej.

W jakich krajach działa europejski nakaz zapłaty?

 

Europejski nakaz zapłaty jest uznawany we wszystkich krajach członkowskich Unii Europejskiej z wyjątkiem Danii.

 

Do jakiego sądu skierować pozew?

 

Zasady wyznaczania sądu w przypadku sporów cywilnych lub handlowych w transakcjach transgranicznych reguluje Rozporządzenie tzw. Bruksela I. Zgodnie z ogólną zasadą, osoby, które mają miejsce zamieszkania na terytorium danego państwa członkowskiego, mogą być pozywane przed sądy tego państwa członkowskiego. Jeśli dłużnik mieszka w Niemczech, wniosek należy skierować do sądu niemieckiego, jeśli we Francji — do francuskiego.

 

Ważne: od tej zasady istnieje wiele wyjątków. Rozporządzenie daje również podstawę do tego, żeby rozpatrywać sprawę w kraju, w którym zrealizowano umowę. Duże znaczenie mają także same zapisy kontraktu z zagranicznym kontrahentem. Często zdarza się bowiem że już na etapie rozpoczęcia współpracy strony ustalają (i zapisują w umowie), w jakim państwie będą się toczyć ewentualne sprawy sądowe związane z daną umową.

 

Jak wnioskować o europejski nakaz zapłaty?

 

Pierwszym krokiem do uzyskania europejskiego nakazu zapłaty jest wniesienie pozwu. Dokument powinien zawierać:

  • informacje na temat stron — nazwy firm (lub imiona i nazwiska) i adresy;
  • oznaczenie sądu, do którego kierowany jest pozew;
  • kwotę dochodzonego roszczenia wraz z karami umownymi, odsetkami i pozostałymi kosztami,
  • stawkę odsetek oraz okres, za jaki zostały naliczone (chyba że zgodnie z prawem państwa członkowskiego wydania odsetki ustawowe doliczane są automatycznie do roszczenia głównego);
  • uzasadnienie roszczenia — informacje na temat okoliczności wskazanych jako podstawa roszczenia,
  • opis dowodów;
  • okoliczności uzasadniające właściwość sądu;
  • uzasadnienie transgranicznego charakteru sprawy.

 

Pozew powinien również zawierać deklarację powoda, że wszystkie wskazane w pozwie informacje są zgodnie z jego najlepszą wiedzą i przekonaniem prawdziwe oraz że przyjmuje on do wiadomości, iż umyślne podanie nieprawdziwych informacji może skutkować zastosowaniem odpowiednich sankcji zgodnie z prawem państwa członkowskiego wydania.

 

Jeśli pozew nie zawiera błędów i nie ma braków formalnych, sąd wydaje europejski nakaz zapłaty. Zazwyczaj wydarza się to w terminie 30 dni od daty wniesienia pozwu. Kiedy dłużnik go otrzyma może:

  • zapłacić powodowi kwotę wskazaną w nakazie lub
  • wnieść sprzeciw poprzez jego przesłanie sądowi wydania w terminie 30 dni od doręczenia mu nakazu.

Ile kosztuje złożenie pozwu?

Koszt złożenia pozwu o wydanie europejskiego nakazu zapłaty zależy od zasad panujących w kraju właściwego dla rozpatrzenia pozwu. Dla przykładu — w Irlandii jest to zupełnie bezpłatne, a w Anglii i Walii koszt kwoty roszczenia i wynosi od 35 futów „wzwyż”.

Kiedy sąd może odrzucić pozew?

 

Sąd może odrzucić pozew, jeśli:

  • nie spełnia wymogów formalnych,
  • roszczenia nie są uzasadnione,
  • powód nie dopełnił obowiązku odpowiedzi we wskazanych przez sąd terminach lub odrzucił propozycję zmiany pozwu.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *